Wynika stąd zatem, że ważniejsze od dokładnego przekazu historycznego jest samo odwołanie do historii.
Standaryzacja podkreśla, że rytuał jest również niezmienny, co oznacza dążenie do ponadczasowego powtarzania. Jest odtworzeniem schematu, konwencji, scenariusza. Kluczem do osiągnięcia tego jest dyscyplina, szczególnie odniesiona do ruchów ciała, jak w modlitwie monastycznej czy medytacji, mająca kształtować nastawienia i nastroje. Gesty często wykonuje się grupowo i synchronicznie.
Poddanie regułom Rytuały są zazwyczaj regulowane przez reguły, narzucające normy. Definiują one dopuszczalne granice. Jednostki podlegają wspólnotowo zatwierdzonym zwyczajom, które odwołują się do autorytetu wspólnoty. Na przykład, w historii wojny w większości społeczeństw były związane z rytualnymi ograniczeniami, które mocno określały dopuszczalne sposoby prowadzenia działań wojennych.