mały|Grób prof. Wacława Strażewicza na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu Wacław Jan Strażewicz (ur. 2 maja 1889 w Sakniewie, zm. 5 sierpnia 1950 w Drewnicy) – polski farmaceuta i botanik, wykładowca Uniwersytetu Stefana Batorego i Uniwersytetu Poznańskiego, popularyzator zielarstwa i ziołolecznictwa, organizator i pierwszy dyrektor Państwowego Instytutu Naukowego Leczniczych Surowców Roślinnych w Poznaniu.
Życiorys Urodził się 2 maja 1889 (wg kalendarza gregoriańskiego: 14 maja) we wsi Sakniewo w ówczesnym powiecie sejneńskim, w rolniczej rodzinie Kazimierza i Bronisławy z Żytkowskich. Uczył się w 3-oddziałowej szkole rosyjskiej w Mereczu, a od 1904 roku w tajnej polskiej szkole Heleny Szabłowskiej w Wilnie. W 1906 uzyskał w Petersburgu stopień ucznia aptekarskiego. Po odbyciu stażu aptecznego, otrzymał stopień pomocnika aptekarskiego na uniwersytecie w Tomsku. Od 1913 prowadził apteki, kolejno w guberni tomskiej oraz miejscowości Czemał na Ałtaju. Do Polski powrócił w 1922. Najpierw prowadził uprawę ziół w 100-hektarowym gospodarstwie w Santoce k. Wilna, następnie został inspektorem Ogrodu Roślin Leczniczych Uniwersytetu Stefana Batorego. Równolegle podjął studia farmaceutyczne, w 1926 uzyskując dyplom magistra.