Mundur bojowy wz. 1919 – odmiana munduru polowego Wojska Polskiego II RP.
Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich z roku 1919 ustalał że:”aż do czasu wprowadzenia ubioru wielkiego (służbowego), względnie paradnego, ubiór polowy może być stosowany jako ubiór bojowy, garnizonowy, służbowy, salonowy i codzienny”.
Zastosowanie Ubiór bojowy stosowano: w terenie operacyjnym na manewrach na specjalny rozkaz Dowództwom samodzielnych oddziałów przysługiwało prawo wydawania zarządzeń co do noszenia rynsztunku i ubioru, zależnie od warunków bojowych.
Elementy umundurowania Oficerowie: kurtka sznury naramienne – generałowie i oficerowie sztabu generalnego, adiutanci wszelkich dowództw i żandarmeria (nie obowiązywały). spodnie krótkie trzewiki sznurowane owijacze w piechocie sztylpy, względnie buty długie – nosili żołnierze odpowiednich rodzajów broni i oficerowie pełniący służbę konno. ostrogi przypinane lub przybijane – przysługiwały wszystkim pełniącym służbę konno oficerski pas polowy - noszono na kurtce żabka do noszenia szabli – noszono na pasie głównym oficerski pasek przez ramię szabla lub bagnet – w rodzajach broni uzbrojonych w szable, obowiązywała szabla;