W 1967 dołączył do Festival Flamenco Gitano, corocznej trasy koncertowej flamenco.

thumb|De Lucía z hiszpańskim piosenkarzem flamenco Juanem el de la Varą (1972)

W tym samym czasie nagrał swój pierwszy solowy album La fabulosa guitarra de Paco de Lucía, w którym można zauważyć wpływ Nino Ricardo, Sabicasa i Mario Escudero. Chcąc zerwać z narzucanym mu stylem, w 1969 nagrał Fantasia Flamenca, gdzie po raz pierwszy zdefiniował swój własny styl, który w pewnych motywach odbiega od przyjętych tradycji i reguł muzyki flamenco. Dla Paco de Lucii rozpoczął się najlepszy okres w karierze, jego niepowtarzalny styl uwydatniał się coraz bardziej w El Duende Flamenco (1972), Fuente y Caudal (1973) oraz Almoraima (1976). Nagrał także singel Entre dos Aguas, który przyniósł mu ogromną sławę.

W latach 1969–1979 nagrał dziewięć albumów ze słynnym później śpiewakiem flamenco Camaronem de la Isla, w którego wylansowaniu Paco miał znaczny udział.

thumb|left|Al Di Meola, John McLaughlin i Paco de Lucía (lata 80.)