W 1968 roku rozpoczął pionierskie zabiegi implantacji stymulatorów serca.
W 1974 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1982 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego i został kierownikiem Katedry i Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii Akademii Medycznej we Wrocławiu, która powstała po kolejnych przekształceniach z Zakładu Anestezjologii. Rok później doprowadził do uruchomienia na Oddziale Intensywnej Terapii stacji dializ. Kierował Katedrą i Kliniką do przejścia na emeryturę w 1989 roku. Jego dorobek naukowy obejmuje autorstwo bądź współautorstwo 346 prac i doniesień. Był promotorem 16 doktoratów i opiekunem trzech habilitacji oraz kierownikiem 92 specjalizacji lekarskich. Należał do Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii, którego prezesem był w latach 1976–1979, Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego oraz innych polskich i zagranicznych towarzystw naukowych. W 1990 roku otrzymał doktorat honorowy swej uczelni, rok później Śląskiej Akademii Medycznej. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.