W 1988 uzyskała zwrot skonfiskowanych wcześniej budynków, ogrodu i sadu, zaś po upadku ZSRR, w 1994 – szesnastowiecznych budynków starszego żeńskiego monasteru Zmartwychwstania Pańskiego. Ponownie otworzyła przy klasztorze niższą szkołę duchowną z oddziałem kształcącym regentów chórów cerkiewnych. W 1984 monaster w Korcu otrzymał przywilej stauropigii. Kilkanaście mniszek wywodzących się z tejże wspólnoty zostało na niepodległej Ukrainie przełożonymi nowo otwartych bądź reaktywowanych monasterówA. Radziukiewicz, Rozsadnik, Przegląd Prawosławny, nr 10 (304), październik 2010, ISSN 1230-1078, ss. 28–31. W 1990 ihumenia brała udział w pracach Soboru LokalnegoСвято-Троицкий Корецкий женский монастырь.
W 2006, z uwagi na pogarszający się stan zdrowia, ihumenia Natalia wskazała jako swoją następczynię mniszkę Rafaelę (Chilczuk). Jej sugestia została potwierdzona ukazem patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego II, który mianował mniszkę Rafaelę nową przełożoną wspólnotyСохранять традиции Корецкой обители. Natalia (Ilczuk) zmarła w tym samym roku. W pogrzebie ihumeni, jaki odbył się w monasterze w Korcu, wzięło udział czterech biskupów: metropolita doniecki i mariupolski Hilarion, arcybiskup rówieński i ostrogski Bartłomiej oraz biskupi drucki Piotr oraz szepetowski i sławucki Włodzimierz.