Po dwukrotnym linieniu następuje przepoczwarczenie w imago w luźnym oprzędzie zmieszanym z ziarnami kurzu. Dorosła pchła jest w stanie przeżyć do 18 miesięcy bez pobierania pokarmu.
Chorobotwórczość Pchła psia może przenosić zarazki dżumy, duru endemicznego. Jest również żywicielem pośrednim tasiemca psiego (Dipylidium caninum) oraz Hymenolepis diminuta. Dodatkowo jest wektorem larw nicieni Dirofilaria immitis.
Inwazja pcheł (aphanipterosis), zwana też czasami ktenocefalidozą psów, powoduje u opadniętych zwierząt niepokój oraz świąd, który jest spowodowany drażniącą wydzieliną wsączaną do ranki wraz ze śliną. Zwierzęta ocierają się o różne przedmioty oraz drapią. Na skórze mogą się pojawiać zmiany wtórne.
Zobacz też owady Polski
Przypisy Parazytologia weterynaryjna tom II, s.86
Bibliografia Władysław Strojny, 1981, Nasze zwierzęta, Państwowe Wydawnictwa Rolnicze i Leśne, Stefański W., Parazytologia weterynaryjna tom II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970 Sandner Henryk, Owady, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1976
Kategoria:Pchły Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1826 roku