W konstrukcjach typu „diode-split transformer” EHT uzyskuje się przez prostowanie i sumowanie impulsów napięcia rozwijających się na kilku sekcjach uzwojeń wtórnych w czasie flyback (bez klasycznych, dyskretnych kondensatorów jak w typowych powielaczach), przy istotnym wpływie pojemności pasożytniczych uzwojeń.
Budowa mały|niezamontowany w urządzeniu trafpowielacz Typowy trafopowielacz zawiera:
rdzeń ferrytowy oraz karkas (korpus) uzwojeń. uzwojenie pierwotne (współpracujące ze stopniem odchylania) oraz wiele uzwojeń wtórnych, w tym „overwind” wysokiego napięcia dla EHT. zintegrowane elementy wysokiego napięcia: diody (często jako stos/„stack”) oraz – zależnie od wersji – elementy wygładzania (np. wbudowany kondensator EHT). wbudowany dzielnik rezystorowy (bleeder) z potencjometrami regulacji focus i screen/Vg2 (siatka 2). wyjście EHT realizowane przewodem wysokiego napięcia zakończonym przyssawką/anodową „czapką” do kineskopu.
Całość jest zwykle zalewana i hermetyzowana żywicą (potting), co ogranicza wyładowania koronowe i przebicia w powietrzu oraz poprawia trwałość izolacji.
Odmiany konstrukcyjne mały W odbiornikach CRT spotykano m.in.: