Iwo Andrzej Pollo (ur. 9 maja 1927 w Delatynie, zm. 8 czerwca 2005) – polski inżynier chemik, specjalista w zakresie chemii i technologii plazmy, nauczyciel akademicki, wykładowca Politechniki Śląskiej i Politechniki Lubelskiej, rektor tej ostatniej w latach 1993–1996.
Życiorys Urodził się 9 maja 1927 w Delatynie, w rodzinie Stefana, sędziego powiatowego i Vereny z domu Ragan, nauczycielki.
W 1954 roku ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej. Pozostał na uczelni jako asystent, uzyskując w 1959 roku doktorat, a w 1963 roku habilitację, pod kierunkiem profesora Stefana Pawlikowskiego. Kolejno obejmował stanowiska adiunkta i docenta, w latach 1965–1968 był prodziekanem Wydziału Chemicznego. W 1975 roku rozpoczął pracę w ówczesnej Wyższej Szkole Inżynierskiej (od 1977 roku Politechnice) w Lublinie, rok później został mianowany profesorem nadzwyczajnym. Był twórcą i kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej, od 1978 roku dyrektorem Instytutu Matematyki, Fizyki i Chemii. W latach 1984–1990 pełnił funkcję prorektora do spraw nauki, 1993–1996 rektora Politechniki Lubelskiej. W 1991 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1983 do 1987 roku wykładał także na część etatu na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, a od 1998 roku w Prywatnej Wyższej Szkole Ochrony Środowiska w Radomiu.