W pierwszych powojennych latach pracował w PKP w województwie olsztyńskim. Od 1955 roku był związany z Klubem Krzywego Koła. Po odbyciu aplikacji adwokackiej w latach 50., w następnych dekadach był obrońcą w procesach politycznych. Wspólnie ze Stanisławem Szczuką występował w procesie Wojciecha Ziembińskiego, razem z Andrzejem Bąkowskim bronił Henryka Wujca w procesie działaczy KOR-u. Był obrońcą w procesach studentów kolportujących List otwarty do członków PZPR w 1965 roku, uczestników wydarzeń marcowych (między innymi Jana Lityńskiego i Seweryna Blumsztajna), robotników z Radomia i Ursusa w 1976 roku, księży, członków Ruchu Światło-Życie, prześladowanych Łemków i Litwinów z Puńska, Świadków Jehowy. Od 1977 roku współpracował stale z Biurem Interwencyjnym KSS „KOR”.
Po powstaniu NSZZ „Solidarność” został doradcą Regionu Mazowsze. W okresie stanu wojennego działał w Prymasowskim Komitecie Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom, organizował pomoc dla Grup Oporu „Solidarni” i zdelegalizowanych komisji zakładowych związku. W latach 1984–1985 uczestniczył w procesie sprawców morderstwa księdza Jerzego Popiełuszki w charakterze oskarżyciela posiłkowego.