Bractwo Włościan Białorusinów – białoruska organizacja o charakterze militarnym działająca wiosną 1922 roku w okolicach Kleszczel na Białostocczyźnie w II Rzeczypospolitej. Zajmowała się działalnością dywersyjną. Była jedną z większych tego typu organizacji tego okresu. Oddział wydawał swoje pismo „Biełaruski Partyzan”. Działał kilka miesięcy w 1922 roku, został rozbity przez połączone oddziały polskiego wojska i policji.
Geneza konfliktu Początkowy entuzjazmBiałoruska prasa w Mińsku i Wilnie dziękowała za wyzwolenie spod rosyjskiego imperializmu. (), jaki wśród ludności białoruskiej wywołały deklaracje Józefa PiłsudskiegoPiłsudski oferował działaczom białoruskim miejsca w lokalnych samorządach. () szybko wygasł ze względu na sposób działania polskiej administracji na ziemiach zamieszkanych przez ludność białoruską. Miejscowe stanowiska były obsadzane Polakami, likwidowano białoruskie szkolnictwo utworzone podczas niemieckiej okupacji, zamykano białoruskie gazety, przekazywano prawosławne cerkwie katolikom nawet w miejscach, gdzie stanowili oni znikomy procent. Ponadto nastroje społeczne pogarszały grabieże i gwałty dokonywane przez wojsko polskieStarosta powiatu dziśnieńskiego w listopadzie 1920 roku informował rząd, że nawet ludność polska jest zrażona do żołnierza polskiego. ().