Dziewiętnaście osób otrzymało karę więzienia od roku do 10 lat. 25 skazanych uniewinniono.
Ruch partyzancki rozwijał się w dalszym ciągu na Podlasiu, a największa intensywność wystąpień zbrojnych przeciwko polskiej władzy przypadła na rok 1924. Polityka rządu wobec powstańców oscylowała pomiędzy dwiema skrajnymi tendencjami – represjami i poszukiwaniem politycznych rozwiązań. Po roku 1924 ruch partyzancki wygasł. Jednym z jego powodów była polityka polskiego rządu, masowe aresztowania i wyroki śmierci. W roku 1923 Niemcy i Litwa przestały finansować białoruskie organizacje na Litwie, co musiało się przełożyć na możliwości budowania struktur partyzanckich na terenie Polski. Innym powodem była infiltracja środowisk powstańczych przez komunistów. Komuniści nie byli zainteresowani niepodległą Białorusią i dążyli do pozbawienia białoruskich organizacji ideologii narodowej, ich celem było przygotowanie gruntu pod przyszłą międzynarodową rewolucję.
Uwagi
Przypisy Czamu ja paustaû, „Biełaruski Partyzan”, nr. 4-5, 1922. cyt. za: