Praca ta odzwierciedlała duchowe i społeczne problemy ówczesnych czasów; wywarła duży wpływ na czytelników. W 1878 roku Lilienblum rozpoczął publikowanie swoich esejów w radykalnych hebrajskich dziennikach Asefat ḥakhamim i Ha-Me'asef. W tych kolejnych publikacjach sparodiował tradycję żydowską. W przewrotnej formie stosował teksty talmudyczne i wersety biblijne, przekazując czytelnikom silne ateistyczne przesłanie. Innowacją w tej pracy była sekularyzacja sakralnego języka hebrajskiego i zastosowanie go do przekazywania informacji oraz treści ideologii materialistycznej.
Działalność syjonistyczna Antyżydowskie zamieszki z lat 1880–1881 rozbudziły u Lilienbluma świadomość niebezpiecznego położenia Żydów w diasporze. Doświadczył wówczas wewnętrznej przemiany, która została udokumentowana w publikacjach wyrażających jego rozczarowanie ruchem Haskali. Pod wpływem pogromów silnie zidentyfikował się z narodem żydowskim i jego losem. Doznał przy tym silnego rozczarowania obojętnością rosyjskiej administracji. W 1881 roku przyłączył się do organizacji Chowewej Syjon i w lokalnej hebrajskiej gazecie opublikował artykuł, w którym wskazał na osadnictwo żydowskie w Palestynie jako jedyny sposób rozwiązania kwestii żydowskiej.