Wojciech Jakubowski herbu własnego, krypt.: W. I. B. F.; W. I. B. W. F.; W. J. B. F.; W. J. B. W. F., (ur. 1712 w Krakowskiem, zm. 3 grudnia 1784 w Warszawie) – polski wojskowy, baron, generał i marszałek polny wojsk francuskich, dyplomata francuski, poeta, tłumacz i arystokrata.
Życiorys Urodził się w Krakowskiem, jako syn Franciszka, żydowskiego neofity, podstolego owruckiego(?), i Heleny z Rupniewskich. Pierwsze nauki pobierał w kolegium jezuickim we Lwowie. W roku 1732, dzięki protekcji rodu Tarłów wyjechał do Francji, gdzie dwa lata później (1734) zaciągnął się do armii francuskiej (pułk Royal-Pologne). Następnie walczył w wojnie o sukcesję polską, kończąc kampanię roku 1738 w stopniu kapitana (á la suite). Był dość częstym gościem w Lunéville, zyskując przyjaźń i zaufanie m.in. Marii Leszczyńskiej, J. A. Jabłonowskiego i S. Konarskiego. Protekcja Leszczyńskiej otworzyła mu wstęp na francuski dwór królewski (Wersal). W latach 1741–1748 aktywnie uczestniczył w wojnie o sukcesję austriacką (pułk Royal-Allemand). W uznaniu zasług, awansował na stopień podpułkownika (3 maja 1747), a dwa lata później (10 czerwca 1749) dosłużył się rangi pułkownika. Kilka lat później (29 stycznia 1754) został nagrodzony orderem św.