Peregrini (peregryni) – w prawie rzymskim termin stosowany na określenie wolnych osób niebędących obywatelami rzymskimi ani Latynami, niezależnie od tego, czy przebywały one na terytorium Rzymu, czy poza jego granicami. Wśród peregrini wyróżnia się dwie grupy, do których przynależność znacząco determinowała prawa. peregrini certae civitatis ("cudzoziemcy określonej miejscowości") – mieszkańcy gmin, państw, które uznały zwierzchność Rzymu, a w zamian uzyskały autonomię, najczęściej ograniczającą się do własnej administracji i sądownictwa. Peregryni ci nie posiadali ius conubii (prawa zawierania małżeństwa uznawanego przez prawo rzymskie) i ius commercium (prawa obrotu handlowego), mogąc je jednakże uzyskać poprzez nadanie prawa. Nie przysługiwały im prawa polityczne obywateli rzymskich. W kontaktach z obywatelami rzymskimi i Latynami stosowali oni rzymskie ius gentium. Uznani za obywateli na mocy Constitutio Antoniniana w 212. peregrini dediticii ("cudzoziemcy, którzy się poddali") – cudzoziemcy, których tereny zostały włączone do Imperium Romanum w wyniku podboju. Byli oni w znacznie gorszej sytuacji niż peregrini certae civitatis. Powodem był fakt ich kapitulacjideinde victi se dediderunt, "następnie pokonani poddali się" Instytucje Gajusza, 1, 14. Perygryni ci nie posiadali ani praw publicznych, ani prywatnych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Peregrini · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.