Stanisław Józef Profic (ur. 4 grudnia 1896 w Wadowicach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Kazimierza i Krystyny z domu Luberda, urodzony 4 grudnia 1896 roku w Wadowicach.
Od 1912 roku był członkiem Drużyn Sokolich w Wadowicach. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich w 3 pułku piechoty. W czerwcu 1915 roku został ranny w walkach pod Rokitną. 25 czerwca 1915 roku został awansowany na chorążego, a 1 lipca 1916 roku na podporucznika Legionów. Brał udział we wszystkich walkach w kampanii karpackiej, besarabskiej, bukowińskiej oraz wołyńskiej, aż do czasu rozwiązania II Brygady w lutym 1918 roku. Za swe czyny został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. thumb|200px|left|Ppor. Stanisław Profic w czasie służby w Legionach Polskich Jako oficer byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego w randze podporucznikaDziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 4.. W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 2 pułku piechoty Legionów i 1 pułku piechoty Legionów.