W toku służby samoloty eskadry dokonały transkontynentalnego przelotu do San Diego i Seattle i z powrotem, a w drugiej połowie 1951 roku operowały w Europie.
Wszystkie samoloty seryjne poza jednym rozbitym zostały następnie przebudowane w bazie NAS Norfolk na samoloty rozpoznania elektronicznego oznaczone jako P4M-1Q. Do tego celu predestynowały je obszerne kadłuby do pomieszczenia wyposażenia oraz wysoka prędkość i silne uzbrojenie obronne. Pierwszy został przebudowany w lutym 1951 roku. Z zewnątrz odróżniało je przede wszystkim dodanie kroplowej osłony anteny pod nosem kadłuba oraz jeszcze jednej pod komorą bombową, przez co pod spodem samolotu było ich cztery. Całkowicie zmieniono wyposażenie wewnętrzne, dodając stacje rozpoznania sygnałów elektronicznych oraz pięć stanowisk operatorów aparatury w tyle kadłuba. Załoga zwiększyła się do 16 osób. Na części samolotów zastąpiono górną wieżyczkę przez dużą osłonę anteny.