thumb|200px|Płaszcz polowy wz. 1919 Płaszcz polowy wz.1919 – wierzchnie okrycie żołnierza Wojska Polskiego II RP.
Płaszcz wykonany był z grubego szaro-brunatno-zielonego sukna. Na piersiach, plecach i rękawach podszyty był szarą, płócienną podszewką. Winien kończyć się ok. 35 cm od ziemi, a szerokość dolnego obwodu winna wynosić 200 – 250 cm. Do 1924 roku nosili go zarówno oficerowie i podoficerowie, a także szeregowi.
Płaszcz zapinany był z przodu na 6 guzików mundurowych Długość ramion od 15 do 18 cm. Podczas marszu, na dolnych rogach płaszcza od wewnątrz, guzik i patka z dziurką spinała poły z tyłu. Dla podtrzymania pasa przy bocznych szwach pleców, przyszyte były dwie, zapinane na guzik mundurowy, patki o szerokości 4 cm i długości 8 cm.
Kołnierz wykonany był z tego samego sukna co płaszcz, lecz posiadał nieco więcej odcienia brązowego. Zapinany był na skórzaną pętelkę przyszytą pod lewym brzegiem kołnierza i baryłeczkę ze skóry prasowanej. Wyłożona część kołnierza z przodu miała 14 cm, a z tyłu 10 cm. Na lewym wewnętrznym rogu kołnierza umieszczono patkę do zapinania podniesionego kołnierza, a na prawym guzik.