Jej wynikiem była Konferencja Biltmore, na której wezwano do nieograniczonej emigracji żydowskiej do Palestyny. W swoim wystąpieniu na konferencji Goldmann ostrzegł, że rasistowską politykę nazistów należy traktować poważnie, gdyż może ona skutkować ludobójstwem Żydów:
Po wysłuchaniu w październiku 1942 roku sprawozdania o Holokauście żalił się:
W maju 1943 roku Goldmann zajął stanowisko, że walka z brytyjską białą księgą z 1939 roku jest uzasadniona i będzie kolejnym krokiem prowadzącym do utworzenia państwa żydowskiego w Ziemi Izraela. W styczniu 1945 roku walnie przyczynił się do utworzenia specjalnej komisji American Jewish Joint Distribution Committee w celu ratowania ocalonych europejskich Żydów z Holocaustu. Goldmann uczestniczył w negocjacjach z brytyjskimi władzami Mandatu Palestyny na temat realizacji obietnic zawartych w Deklaracji Balfoura (z 1917 roku). Poparł ideę podziału Palestyny na dwa odrębne państwa: żydowskie i arabskie. Jego zdaniem przetrwanie narodowe było ważniejsze od wielkości przyznanej powierzchni własnego państwa. Goldmann był przekonany, że powstanie państwa żydowskiego będzie uzależnione od poparcia Żydów z diaspory i opinii publicznej.