Indywidualnie zaś sportowcy Stanford zdobyli dziewiętnaście tytułów NCAA.
Wśród jego podopiecznych byli m.in. Gordon Dunn, Biff Hoffman, Glenn Hartranft i Emerson Spencer, Ben Eastman, Henri LaBorde, Bob King, Hector Dyer oraz Harlow Rothert, Eric Crenz i Nick Carter. Jedną z niewielu kobiet, które trenował, była olimpijka Margaret Jenkins.
Z powodu choroby w 1939 roku zrezygnował z pracy w Stanford, następnie jednak związał się z Olympic Club.
Dalsze życie Pracował również jako sprawozdawca radiowy oraz dziennikarz, ale do śmierci nie zerwał więzi z pracą trenerską.
Zmarł w Palo Alto na zapalenie płuc.
Wyróżnienia Za swoje zasługi dla lekkoatletyki został przyjęty po raz drugi do Stanford Athletic Hall of Fame, a także do Hal Sław USA Track & Field i stowarzyszenia trenerów tej organizacji.
Wraz z pozostałymi amerykańskimi złotymi medalistami w rugby union został w 2012 roku przyjęty do IRB Hall of Fame.
Przypisy
Bibliografia