Wielu działaczy powiązanych z Kuomintangiem zostało przeszkolonych na moskiewskim Uniwersytecie im. Sun Jat-sena. Ze względu na powiązania z władzami sowieckimi, na zachodzie Czang Kaj-szek określany był na ogół jako „czerwony”Hannah Pakula (2009). The last empress: Madame Chiang Kai-Shek and the birth of modern China. Simon and Schuster. str. 346. . Retrieved 2010-06-28. Podczas sowieckich pochodów pierwszomajowych portrety Czanga były prowadzone razem z portretami Marksa, Lenina i Stalina, a Czang był częstą postacią kronik filmowych. Doradcy sowieccy Robotniczo-Włościańskiej Czerwonej Armii wspomagali budowę republikańskiej armii chińskiej, a wojsko chińskie było dozbrajane dzięki pomocy finansowej Sowietów. Nawet gdy Kuomintang zerwał z ZSRR w roku 1926 i rozpoczął zbrojne walki z Komunistyczną Partią Chin, kontynuował politykę antykapitalistyczną oraz promowanie myśli rewolucyjnej. Do kolejnych prób nacjonalizacji doszło w 1948 roku w Szanghaju, gdy rząd wypowiedział wojnę silnym w mieście strukturom przestępczym. Wbrew późniejszym opiniom komunistów dotyczących prokapitalistycznych poglądów Czanga, Czang Kaj-szek potępiał kapitalizm i rządy kapitału nawet w okresie zbrojnych walk z Komunistyczną Partią Chin.