południowo-zachodnia krawędź trójkąta, przebiegająca wzdłuż rzeki Sajgonu miała zostać silnie obsadzona (kowadło), natomiast z pozostałych stron – północnej i wschodniej miał nastąpić atak penetrujący obszar niczym młot.
Przebieg Między 5 a 8 stycznia przeprowadzono wstępną fazę operacji, polegającą na skrytym zajęciu pozycji „kowadła” oraz ataku z powietrza na wioskę Bến Súc. Atak na wieś zlokalizowaną w północno-zachodnim wierzchołku „żelaznego trójkąta” nastąpił 8 stycznia. Następnego dnia rozpoczęła się faza druga – elementy 11 Pułku Kawalerii Pancernej, 173 Brygady Powietrznodesantowej oraz 1 Dywizji Piechoty rozpoczęły natarcie ze wschodu i północy. Łącznie w operacji wzięły udział dwie amerykańskie dywizje piechoty i jedna południowowietnamska, silnie wspierane przez lotnictwo, wojska inżynieryjne i artylerię. Była to największa do tego czasu operacja wojskowa tej wojny.
Postępujące oddziały miały za zadanie niszczenie rozległej sieci tuneli Vietcongu. Odszukiwanie zakamuflowanych instalacji miała ułatwić wycinka niemal 1100 ha lasów, dokonywana przy użyciu buldożerów, oraz wyburzenie Bến Súc i okolicznych wsi.