Działalność Funkcję komendanta „Pogoni” objął ppłk dypl. Zygmunt Czarnecki, a inspektorami wyszkolenia wyznaczeni zostali generałowie Janusz Głuchowski i Kazimierz Wiśniowski, których mianował Naczelny Wódz gen. Władysław Anders. Organizacja została zorganizowana tak, by jej struktura była zbliżona do dywizji piechoty. W jej ramach powstały koła pułkowe, które dzieliły się na batalionowe, kompanijne, plutonowe i drużynowe. Oprócz kół w Wielkiej Brytanii koła „Pogoni” powstały m.in. we Francji, Hiszpanii, RFN, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i innych krajach wolnego świata.
Członkowie „Pogoni” uczyli się nowoczesnej sztuki wojennej, uczestniczyli w kursach podchorążych, a także kursach oficerskich. Po kilku latach liczebność organizacji doszła do ok. 1000 osób na całym świecie. Wybranych członków „Pogoni” szkolono w tajemnicy przy współpracy z armiami niektórych państw Zachodu, zwłaszcza Francji, umożliwiając m.in. zapoznanie się ze sprzętem wojskowym NATO. Do ćwiczeń członków „Pogoni” wynajmowano samoloty i śmigłowce.
Wśród orędowników „Pogoni” byli m.in. generałowie Władysław Bortnowski i Kazimierz Sosnkowski. Gen. Sosnkowski wystosował w lipcu 1951 r.