Bitwa pod Przasnyszem – bitwa stoczona 21 sierpnia 1920 roku, na północny wschód od Ciechanowa nad rz. Węgierką przez oddziały polskie Lidzkiego Pułku Strzelców i 202 Pułku Piechoty z oddziałami sowieckimi 16 i 33 Dywizji Strzelców, podczas wojny polsko-bolszewickiej.
Po zwycięskiej bitwie nad Wkrą oddziały 5 Armii gen. Władysława Sikorskiego po południu 18 sierpnia rozwinęły natarcie w kierunku Przasnysza i Mławy. W ciężkim położeniu znalazła się 4 Armia sowiecka, która była nad dolną Wisłą. Michaił Tuchaczewski wydał rozkaz koncentracji sił w dniu 20 sierpnia w rej. Ciechanów – Przasnysz – Maków Mazowiecki. Obrona Przasnysza dawała 4 Armii możliwość odwrotu na Chorzele – Szczytno i Chorzele – Myszyniec – Kolno oraz osłonę odwrotu 15 Armii znad Wkry. Rozkazy Tuchaczewskiego były spóźnione. Wysunięta daleko na zachód 4 Armia nie mogła osiągnąć rejonu koncentracji pod Przasnyszem w nakazanym terminie.
Gen. Sikorski 19 sierpnia wydał rozkaz dowódcy 17 DP gen. Aleksandrowi Osińskiemu, 18 DP gen. Franciszkowi Krajowskiemu i dowódcy Dywizji Ochotniczej płk A. Kocowi, zajęcia Przasnysza i Mławy i odcięcia dróg odwrotowych sowietom pomiędzy Przasnyszem a Prusami Wschodnimi.