W skład rządu jako minister bez teki wszedł również senator Jerzy Kamiński.
Odwołanie w kwietniu 1993 z rządu Gabriela Janowskiego przez Hannę Suchocką doprowadziło do formalnego wyjścia PSL-PL z koalicji. Jednak podczas głosowania nad wotum nieufności jedynie pojedynczy posłowie tej partii opowiedzieli się przeciw rządowi.
Lata 1993–1999 Na potrzeby przedterminowych wyborów parlamentarnych PSL-PL utworzyło własny komitet wyborczy, bezskutecznie prowadząc uprzednio rozmowy koalicyjne m.in. ze Zjednoczeniem Chrześcijańsko-Narodowym. Jednocześnie grupa działaczy partii (m.in. Andrzej Łuszczewski, Janusz Byliński) zasiliła tworzony przez Lecha Wałęsę Bezpartyjny Blok Wspierania Reform.
Listę ogólnopolską PSL-PL otwierali Gabriel Janowski, Henryk Bąk, Marian Dembiński, Leszek Dziamski i Jerzy Chróścikowski. W głosowaniu partia uzyskała 2,37% głosów, nie przekraczając wynoszącego 5% progu wyborczego do Sejmu. Zdobyła jednak jeden mandat senatorski (Józef Frączek), do Senatu weszła także kandydatka NSZZ „Solidarność” RI (Jadwiga Stokarska). Związkowcy z rolniczej „S” zrezygnowali wkrótce z bliższej współpracy z partią Gabriela Janowskiego, wspierając inicjatywy polityczne Jana Olszewskiego.