thumb|Grób Nieznanego Żołnierza w Warszawie – upamiętnienie bitwy KRWAWY BÓR 27–28·IX·1920 Bitwa pod Krwawym Borem (znana też jako bitwa nad Lebiodą lub bój pod Papiernią) – bitwa stoczona 27 i 28 września 1920 roku w lasach na ziemi lidzkiej, nad rzeką Lebiodą koło Papierni przez oddziały polskie 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej z siłami 3 Armii sowieckiej.
Bitwa W czasie bitwy niemeńskiej 1 Dywizja Litewsko-Białoruska generała Jana Rządkowskiego tworzyła z 1 Dywizją Piechoty Legionów i z 2 oraz 4 Brygadą Jazdy, Północną Grupę Uderzeniową 2 Armii, która wykonywała manewr przez skrawek terytorium Litwy na głębokie tyły 3 Armii sowieckiej dowodzonej przez Władimira Łazariewicza, broniącej Grodna. 26 września wojska Łazariewicza pod naciskiem 2 Armii polskiej rozpoczęły odwrót na Lidę. O odwrocie Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego powiadomiło generała Rządkowskiego z opóźnieniem (rozkaz wydany 25., dotarł z 24-godzinnym opóźnieniem). 27 września o świcie generał Rządkowski siłami mińskiego i wileńskiego pułku strzelców ruszył na przeprawy na rzece Lebioda, aby uniemożliwić Sowietom odwrót. W Wasiliszkach pułk miński (około 1100 żołnierzy) zaskoczył i zmusił do odwrotu 5 Brygadę Strzelców z 2 Dywizji Strzelców, po czym dalej zmierzał w kierunku przeprawy. Za nim szedł pułk wileński (1200 żołnierzy), artyleria, dowództwo i tyły.