osad kurzackich przez wypalających drewno na węgiel drzewny i wytwarzających potaż, sprzedawane następnie w pobliskim Zgorzelcu.

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1502 i mówi o powstaniu kuźni nad zbiornikiem na rzece Czerna Mała przy już istniejącej osadzie, w której zaczęło odtąd przybywać coraz więcej domostw.

W 1554 powstać miała w Węglińcu pierwsza kaplica o konstrukcji szachulcowej.

Podczas III wojny śląskiej (w latach 1756–1763) przez Węgliniec przetaczały się oddziały zwalczających się stron, rabujące i nękające miejscową ludność.

Od roku 1742 osada Węgliniec należała do Królestwa Prus.

Przełom w dziejach miejscowości nastąpił w latach 1844–1846, po wybraniu przez spółkę Kolej Dolnośląsko-Marchijska osady Węgliniec na miejsce rozgałęzienia linii kolejowej z Wrocławia w kierunku Berlina przez Żary oraz w kierunku Drezna (przez Zgorzelec).