Bitwa pod Chorupaniem – bitwa stoczona nieopodal miasta Chorupań, na północny zachód od Dubna, nad rzeką Ikwą w dniach 13–19 lipca 1920 roku przez wojska polskie, których trzonem była 18 Dywizja Piechoty pod dowództwem gen. Franciszka Krajowskiego z 1 Armią Konną komandarma Siemiona Budionnego podczas wojny polsko-bolszewickiej.
Grupa gen. Krajowskiego stanowiła lewe skrzydło 6 Armii WP gen. Jana Romera, odciętej od 2 Armii WP uderzeniem kawalerii Budionnego. 13 lipca 18 DP uderzyła na Dubno i opanowała je po walce z sowiecką 11 DK. Gen. Krajowski poszukując kontaktu z 2 Armią (miała znajdować się pod Dubną w rej. Młynowa nad Ikwą) skierował na Chorupań 36 Brygadę Piechoty. Wieczorem po walkach ze szwadronami 11 DK obsadził Chorupań siłami 144 pp z 2 i 3 bateriami 18 pułku artylerii polowej. Kontaktu z oddziałami 2 Armii jednak nie nawiązano. Rano 14 lipca 144 pp odparł natarcie 14 DK, jednak w południe otrzymał rozkaz opuszczenia pozycji. Wycofano dywizję do odwodu 6 Armii. Odejście dywizji pozwoliło Budionnemu sforsowanie Ikwy, opanowanie Chorupania i Dubna. 16 lipca 18 DP rozpoczęła kontrnatarcie na Dubno i Chorupań, z zadaniem wyparcia Rosjan za Ikwę. Na Chorupań uderzyła 36 BP z I dywizjonem 18 pap. Natarcie spotkało się z oporem i szarżą oddziałów 14 DK (ok. 800 szabel). Szarżę odparli artylerzyści.