Udział socjaldemokratów w strajku dokerów i górników spowodował falę aresztowań przywódców partii, w rezultacie w wyborach w 1914 roku resztki niezależnej Zjednoczonej Partii Prac zdobyły więcej mandatów niż „zjednoczeni” socjaldemokraci.
W 1916 roku doszło do ostatecznego połączenia Zjednoczonej Partii Pracy i Partii Socjaldemokratycznej w nową partię pod nazwą Partia Pracy. Partia Pracy podobnie jak inne partie socjalistyczne świata domagała się bardziej sprawiedliwej redystrybucji bogactw, nacjonalizacji przemysłu oraz zniesienia poboru. Pierwszym przywódcą Partii Pracy został uznawany za ideowca Harry Holland. Holland był zbliżony światopoglądowo do Partii Socjalistycznej i górników strajkujących w Waihi, Holland uważał, że strajk miał byś znakiem zbliżającego się konfliktu klasowego. Mimo tego że laburzyści odnieśli kilka sukcesów wyborczych, scena polityczna była zdominowana przez Partię Liberalną i Partię Reform, sytuacja zmieniła się po objęciu stanowiska przewodniczącego partii przez Michaela Josepha Savage. Savage choć wcześniej też był zaangażowany w działalność Partii Socjalistycznej, był bardziej umiarkowany niż Holland. W okresie jego przewodnictwa Partia Pracy zyskała znaczne poparcie społeczna.