Stanisław Marcinów (ur. 4 maja 1901 w Darachowie, zm. 11 maja 1980 w Warszawie) – polski rzeźbiarz, wykładowca akademicki.
Życiorys mały|lewo|Rzeźba przedstawiająca robotnicę autorstwa Stanisława Marcinowa na Osiedlu A w Tychach (2010) Studiował na wydziale architektury Politechniki Lwowskiej w latach 1921–1922, a następnie w pracowni Xawerego Dunikowskiego na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1922–1928. W Krakowie należał do grupy Zwornik. Po ukończeniu studiów pracował jako scenograf w teatrze Gong w Krakowie. W 1923 poślubił córkę burmistrza Nowego Targu Janinę Rajską. Zagrożony aresztowaniem podczas II wojny światowej ukrywał się, początkowo w Krościenku, a następnie w Krakowie.
Po II wojnie światowej przeprowadził się na Śląsk. W 1945 roku współpracował z Wydziałem Kultury i Sztuki Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach w organizacji życia artystycznego na Śląsku. Był dyrektorem Liceum Sztuk Plastycznych i Liceum Technik Plastycznych w Katowicach w latach 1945–1947. Następnie pracował jako wykładowca na Wydziale Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – Oddział w Katowicach w latach 1947–1963, od 1964 do 1970 roku pracował tamże jako docent. W 1952 przeniósł się do Warszawy i został wykładowcą na Wydziale Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.