Ona potem była II voto żoną Antoniego Lubomirskiego z Przeworska.
Pochowany w kościele pod wezwaniem pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opolu Lubelskim, w którym znajduje się jego nagrobek.
Kenotafium Jana Tarły w kościele Matki Boskiej Łaskawej w Warszawie thumb|200px|left|nagrobek symboliczny Jana Tarły, po scaleniu i konserwacji, 2010 Posiada nagrobek symboliczny w kościele Matki Bożej Łaskawej w Warszawie o.o. jezuitów. Pierwotnie wystawiony w kościele św. Pryma i Felicjana oraz Matki Boskiej Zwycięskiej. W 1834 po przekazaniu przez Iwana Paskiewicza kościoła św. Pryma i Felicjana na cerkiew prawosławną, przeniesiony do kościoła pojezuickiego (po kasacie jezuitów w 1773), przekazanego pijarom usuniętym z ich własnego kościoła.
Uważany za jedno z wybitnych dzieł rzeźby późnego baroku, pomnik powstał w pracowni Jana Jerzego Plerscha w latach 1752–1753 dla kościoła o.o. Pijarów. Rozebrany, przeniesiony a następnie ponownie złożony w 1864 r. przez Faustyna Cenglera w kościele o.o. jezuitów. Zniszczony w 1944, został poddany scaleniu i konserwacji w 2010.
Przypisy
Bibliografia
Oksana Winnyczenko: Testament wojewody sandomierskiego Jana Tarły (1750). W: Wisnyk Lwiwśkoho uniwersytetu. Serija istoryczna. Wyd. 44. Lwów, 2009, s. 385-415.