thumb|Tablica upamiętniająca rotmistrza Kazimierza Żuromskiego na ścianie zewnętrznej kościoła św. Karola Boromeusza na warszawskich Powązkach będąca częścią Sanktuarium „Poległym i Pomordowanym na Wschodzie”. Kazimierz Żuromski (ur. w Biłce, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w Biłce pod Żytomierzem, jako syn Juliana i Katarzyny ze Szpilewskich. Od 1908 służył w armii rosyjskiej. W 1914 ukończył Korpus Kadetów w Kijowie. Po zdaniu matury, w czasie I wojny światowej, od 1 sierpnia do 1 grudnia 1914 uczęszczał na kurs w Szkole Wojskowej Kawalerii w Jelizawetgradzie. Jako chorąży został skierowany na front. W 1915 awansował do stopnia podporucznika, a w następnym roku do stopnia porucznika. We wrześniu 1915 został kontuzjowany pod Bezestianami na Wołyniu. Od 5 stycznia 1918 służył w I Korpusie Polskim gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego, gdzie dowodził szwadronem 3 pułku ułanów i walczył z oddziałami bolszewickimi. W maju 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Od 17 maja tego roku służył w Dyonie Jazdy Kresowej mjr. Feliksa Jaworskiego, który został przemianowany na IV Wołyński Dyon Jazdy, a w 1920 na 19 pułku ułanów wołyńskich. W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca szwadronu.