Posiadania władzy absolutnej nad powierzonymi siłami zbrojnymi nie oznaczało, że po powrocie z wojny posunięcia i decyzje wodza nie były oceniane i rozliczane przez władzęPritchett William Kendrick, The Greek state at war, Wydawnictwo Uniwersytetu Kalifornijskiego, 1974.

Podobny system funkcjonował w innych greckich poleis, na przykład w Syrakuzach, gdzie całkowita zwierzchność nad siłami zbrojnymi była podstawą władzy tamtejszych tyranów. Częstą praktyką było powoływanie naczelnego wodza w przypadku sojuszu kilku miast lub związków, mającego przewodzić połączonym siłom zbrojnym. Początkowo to był tytuł mający ścisły związek z wojskiem. Autokrator zachował swoje militarne konotacje także w czasach panowania macedońskich królów w Grecji, kiedy po raz pierwszy przysługiwał koronowanym władcomDiodor Sycylijski, XVI.89.1-3. Strategami-autokratorami byli Filip II i Aleksander WielkiDiodor Sycylijski, XVII.4.9, choć wtedy wynikało to nie z władzy politycznej, ale z tego iż byli naczelnymi dowódcami wojsk swoich greckich sojuszników i poddanych.