Presjan i Ałusijan mimo dobrego traktowania ze strony Greków, wzięli udział w antybizantyjskich spiskach i rewoltach. Presjan dwukrotnie brał udział w anty cesarskim sprzysiężeniu, raz w 1026 roku, wystąpił przeciwko Konstantynowi VIII a po raz drugi, w 1029 roku, spiskował przeciwko Romanowi III. Bizantyjczykom udał się jednak zdusić obydwa spiski i w 1030 roku Presjan został zmuszony do wstąpienia do klasztoru i wycofania się z życia publicznegoWasilewski Tadeusz, Historia Bułgarii, Wrocław, Ossolineum, 1988. Ałusijan wystąpił przeciwko Bizancjum znacznie później bo w 1040 roku, kiedy to zbiegł do powstańców bułgarskich, prowadzonych przez Piotra Deliana. Rewolta zakończyła się jednak klęską, choć Ałusijanowi udało się przebłagać Greków, wydając im Deliana.
Inaczej potoczyło się losy Aarona, od którego wywodzi się nazwa rodu. Dzięki wiernej służbie zaskarbił sobie i swoim potomkom względy cesarskie. Kariera Aarona zaczęła się od 1047 roku, kiedy to został gubernatorem Iberii. W 1059 roku rządził Mezopotamią i prawdopodobnie Ani i Edessą. Jego syn Teodor był zarządcą Taronu i w 1056 roku poległ w walkach z Turkami. Inny przedstawiciel rodu, również noszący imię Aaron, był gubernatorem Mezopotamii od 1112 roku.