Krzyżowcy zdobyli w bitwie ogromne łupy. Większość w nich przypadła w udziale oddziałom Roberta z Normandii, którego żołnierze zdobyli cały dobytek wezyra z jego obozu. Głównym następstwem zwycięstwa było jednak umocnienie pozycji chrześcijan w Ziemi Świętej i przejęcie kontroli nad większością Palestyny. Dla Fatymidów porażka w bitwie okazała się bardzo dotkliwa nie tylko z powodu strat, ale przede wszystkim dlatego, że przekreśliła szanse na łatwe odzyskanie Jerozolimy i innych ziem utraconych na rzecz krzyżowców. Gotfrydowi wymknęła się jednak z rąk szansa na zdobycie samego Askalonu, którego załoga była świadoma, że nie zdoła stawić oporu zjednoczonym wojskom krzyżowym. Ale mając w pamięci rzeź w Jerozolimie oraz fakt, że przeżyli wówczas tylko ci spośród obrońców, którzy poddali się Rajmundowi, muzułmanie oświadczyli, że oddadzą miasto tylko hrabiemu Tuluzy. Jednak Gotfryd nie przystał na takie warunki obrażony postawą Rajmunda, który od początku całej wyprawy uważał się za najznamienitszego spośród krzyżowców. Z kolei zawistne zachowanie władcy Jerozolimy oburzyło pozostałych przywódców krucjaty, którzy opuścili jego obóz. W tej sytuacji, Gotfryd był zmuszony zrezygnować z oblężenia Askalonu, gdyż bez ich pomocy miał za mało wojsk, aby zdobyć miastoRadulf z Caen, CXXXVIII, s. 703;