Zygmunt Jerzy Czarnecki, ps. Biały (ur. 28 marca 1900 w maj. Gołębiówek, zm. 24 grudnia 1989) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Ordeeru Virtuti Militari, w 1966 roku mianowany przez Prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady.

Życiorys Urodził się 28 marca 1900 w rodzinie Antoniego (zm. 1944), administratora majątku Gołębiówek, i Marii z Tomczaków (zm. 1949). Jego wujem był ks. Kazimierz Tomczak, a bratem ciotecznym Lucjan Wolfram (1897–1918), żołnierz 5 pułku piechoty Legionów Polskich, pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości.

Uczęszczał (do piątej klasy włącznie) do Szkoły Wróblewskiego w Warszawie. W latach 1911–1915 należał do I Druzyny Skautowej, w której pełnił funkcję zastępowego I zastępu. Od sierpnia 1915 kontynuował naukę w siedmioklasowym Gimnazjum Realnym Polskim w Kijowie, gdzie 1 maja 1917 zdał egzamin dojrzałości. Od 1 stycznia do 26 października 1918 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie na stanowisku komendanta sekcji. W międzyczasie (1 czerwca – 1 lipca 1918) ukończył szkołę podoficerską POW.