Z powodu złego stanu zdrowia w 1866 roku Capuana musiał powrócić do rodzinnego Mineo, a następnie, zmuszony złą sytuacją finansową po śmierci ojca, podjął pracę w miejscowej administracji lokalnej. Uzyskał nawet urząd burmistrza Mineo; równolegle na własną rękę uzupełniał swoje wykształcenie m.in. o lekturę tekstów Hegla. Od 1877 roku współpracował z dziennikiem „Il Corriere della Sera” i regularnie wyjeżdżał do Rzymu i Mediolanu. W latach 1882–1883 był redaktorem naczelnym pisma „Fanfulla della Domenica”, ukazującego się w Rzymie. Następnie powrócił do Mineo, by na kolejną kadencję zostać ponownie burmistrzem.

Dzięki obszernemu dorobkowi literackiemu (recenzjom, esejom, artykułom krytycznym i literaturoznawczym, opowiadaniom) uzyskał prawo ubiegania się o pracę wykładowcy akademickiego. W 1890 roku uzyskał posadę wykładowcy literatury włoskiej w Żeńskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzymie. W 1908 roku przeniósł się na Uniwersytet w Katanii, gdzie został kierownikiem Katedry Leksykografii i Stylistyki. Po sześciu latach uzyskał prawo do emerytury profesorskiej;