Zbrodnia w Polichnie – seria egzekucji przeprowadzonych przez okupantów niemieckich w pobliżu wsi Polichno pod Nakłem. W październiku 1939 roku członkowie paramilitarnego Selbstschutzu zamordowali tam 27 Polaków – mieszkańców Polichna i Rozwarzyna.
Początek niemieckiej okupacji Nakło nad Notecią zostało opanowane przez oddziały Wehrmachtu w nocy z 1 na 2 września 1939. Na terenie gminy błyskawicznie zaczęły powstawać pierwsze struktury Selbstschutzu – paramilitarnej formacji złożonej z przedstawicieli niemieckiej mniejszości narodowej zamieszkującej terytorium przedwojennej Polski. W Nakle ulokował swą siedzibę Werner Köpenick – szef struktur Selbstschutzu w powiecie wyrzyskim. Funkcję dowódcy Selbstschutzu na terenie gminy Nakło objął natomiast 33-letni Martin Rudolf Oehlmann.
Selbstschutz rychło rozpoczął masowe aresztowania Polaków. Był to element szerszej akcji eksterminacyjnej, wymierzonej w pierwszym rzędzie w polską inteligencję, którą narodowi socjaliści obarczali winą za politykę polonizacyjną prowadzoną na Pomorzu Gdańskim w okresie międzywojennym oraz traktowali jako główną przeszkodę na drodze do szybkiego i całkowitego zniemczenia regionu.