W Europie głównymi kandydatami do złota byli Niemiec Hanns Braun, który wygrał amatorskie mistrzostwa AAA w 1911 i 1912 roku, oraz Włoch Emilio Lunghi, który wyrównał rekord świata Shepparda (1:52,8 ustanowiony podczas Igrzysk w Londynie) wygrywając Mistrzostwa Kanady w 1909 roku. Lunghi potwierdził swoją formę 23 czerwca 1912 roku, gdy podczas zawodów w La Spezia przebiegł 800 metrów w czasie 1:55,0.
Piątka faworytów łatwo przeszła fazę eliminacyjną. Jednakże trener reprezentacji Stanów Zjednoczonych, Michael Murphy, zadecydował, że John Paul Jones ma większe szanse w biegu na 1500 metrów i wycofał go by oszczędzał siły na ten bieg. W drugim biegu półfinałowym Lunghiego złapał skurcz i zakończył on start na piątym miejscu — pierwszym, które nie było premiowane awansem.
W finale, Mel Sheppard rozpoczął bieg bardzo szybko. Pierwsze 400 metrów przebiegł w czasie 52,4 sekundy. Jednak na ostatniej prostej został dogoniony i wyprzedzony przez Teda Mereditha, który ostatecznie wygrał o parę cali ustanawiając nowy rekord rekord świata, 1:51,9. Ira Davenport przyspieszył na ostatnich dwustu metrach i zdobył brązowy medal.