1 czerwca 1943 skierowany do formowanej na terytorium ZSRR Armii Polskiej i wyznaczony na stanowisko szefa zaopatrzenia technicznego 1 pułku piechoty 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, przeszedł szlak bojowy tego pułku od Lenino do Berlina. Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP z 1 sierpnia 1944 awansował na kapitana służby samochodowej. Po wojnie, w listopadzie 1945 został intendentem 1 Dywizji Piechoty do spraw zaopatrzenia technicznego, a w maju 1946 szefem służby samochodowej dywizji. W listopadzie 1947 został inspektorem samochodowym Dowództwa Okręgu Wojskowego nr I w Warszawie, a w kwietniu 1948 szefem wydziału samochodowego Dowództwa tego okręgu. W 1949 uzyskał zgodę na przyjęcie obywatelstwa polskiego i pozostanie w ludowym Wojsku Polskim. W marcu 1950 został szefem wydziału organizacyjno-mobilizacyjnego Departamentu Służby Samochodowej MON, a w lipcu 1950 zastępcą szefa Departamentu Służby Samochodowej MON. Od sierpnia 1951 zastępca szefa, a od listopada 1953 szef Służby Samochodowej MON. 16 lipca 1955 awansowany na podstawie zarządzenia Prezesa Rady Ministrów na stopień generała brygady. W czerwcu 1962 Rada Naukowa Wojskowej Akademii Technicznej nadała mu stopień doktora nauk technicznych. Od października 1966 był Inspektorem ds. Służby Samochodowej w Sztabie Generalnym WP.