Dorofiej Dorofiejewicz Bochan, , (ur. w Mińsku, zm. w 1942 w Teheranie) – rosyjski wojskowy (sztabskapitan), publicysta, tłumacz, emigracyjny poeta.
Ukończył korpus kadetów w Połocku, a następnie konstantynowską szkołę artyleryjską w Petersburgu. Do 1908 r. służył w armii rosyjskiej (brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905), kiedy odszedł do rezerwy w stopniu sztabskapitana. Było to związane z opublikowaniem w 1907 r. artykułów o charakterze antyrządowym. Jednocześnie pisał artykuły do takich pism, jak „Minskij listok”, „Siewiero-zapadnyj kraj”, „Gołos prowincyi”, „Minskij gołos”, „Minskije wiedomosti”, „Siewiero-zapadnaja żyzń”, „Okraina”, „Biełorusskaja żyzń”, czy „Siewiero-zapadnoj słowo”. Posługiwał się wieloma pseudonimami: „Minczanin”, „A. Sieriebriany”, „N. M. Sieriebrianski”, „M. I. Czerniwaski”, „D. Sliżeń”, „Wowa Krutikow”, „Dodo”, „D. B.”, „D, N. S.”, „M. Cz.” Zajmował się też tłumaczeniem białoruskiej, litewskiej, czeskiej, żydowskiej i polskiej poezji. Od 1919 r. pracował w ludowym komisariacie oświaty (narkomprosie) Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w Mińsku. Pod koniec 1920 r. zbiegł do Wilna. Prowadził tam lekcje i wieczorki literackie. Stanął na czele Sekcji Literacko-Artystycznej Wileńskiego Stowarzyszenia Rosyjskiego.