W latach 1953–1958 studiował zaocznie w Akademii Sztabu Generalnego WP otrzymując dyplom ukończenia wyższych studiów wojskowych. W lipcu 1961 uzyskał również tytuł magistra historii Wojskowej Akademii Politycznej. 12 lipca 1962 mianowany zastępcą dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ds. politycznych. W lipcu 1966 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie, a we wrześniu awansował do stopnia generała brygady (nominację odebrał 10 października 1966 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa Edwarda Ochaba). Po wydarzeniach w Wojskach OPK z czerwca 1967, które były wymierzone w ówczesne dowództwo tych wojsk złożył raport do ministra obrony narodowej z prośbą o zwolnienie go ze służby wojskowej. Jemu osobiście zarzucano wówczas wypowiedzi wyrażające sympatię wobec Izraela oraz celowe ograniczanie informacji dla aktywu WOPK, związanych z postawami środowisk żydowskich w Polsce, niezgodnych z linią partii i rządu. Od grudnia 1967 w rezerwie.