Szczególny akcent dokument kładzie na kwestii życia wspólnotowego, wzywając do równości wszystkich członków instytutu w prawach i obowiązkach, z wyjątkiem tych, które wynikają z przyjętych święceń.
Ostatnie punkty dekretu poświęcone są: sprawom formacji nowych zakonników, prowadzeniu dzieł zewnętrznych przez członków instytutu, likwidacji i akreacji instytutów oraz tworzeniu federacji, konferencji i rad wyższych przełożonych.
Recepcja Dekret soborowy zapoczątkował weryfikację konstytucji zakonnych, regulujących podstawy życia poszczególnych instytutów. Postulowana przez sobór odnowa życia zakonnego zbiegła się z wielkimi przemianami obyczajowymi w zachodnim świecie. Stąd po początkowej euforii, nastąpiło gorzkie rozczarowanie, spowodowane głównie faktem opuszczenia życia zakonnego przez sporą liczbę zakonników i zakonnic; wyraźnie spadła także liczba nowych powołań. Nie jest do końca pewne, czy i w jakim stopniu dekret soborowy przyczynił się do zaistniałej sytuacji, czy też miała ona inne przyczyny.