Bieda, Niedola – w etymologii słowiańskiej demon lub duch, sprowadzający na ludzi niedostatek, zgryzoty i troski. Przedstawiano ją w postaci wychudłej kobiety, wysysającej z ludzi siły witalne. Potrafiła wcielić się w jakąś rzecz, np. polano. Najlepszą metodą pozbycia się biedy było podrzucenie tej rzeczy swojemu wrogowi.
Postać Biedy w demonologii słowiańskiej jest fascynującym przykładem personifikacji losu i niedostatku. Choć w literaturze popularnej często stawia się ją na równi z konkretnymi demonami takimi jak południce czy strzygi, analiza materiałów etnograficznych i historycznych wskazuje na nieco inny charakter tego bytu.
Dowody etnograficzne i kulturowe Najsilniejszym dowodem na istnienie Biedy w świadomości Słowian są podania ludowe i bajki wyjaśniające przyczyny nieszczęść, zbierane m.in. przez Oskara Kolberga czy Kazimierza Moszyńskiego. Personifikacja biedy nie była postrzegana jako niematerialny duch, lecz jako byt fizyczny, najczęściej wyobrażany jako wysuszona, stara kobieta, rzadziej jako małe, chude stworzenie lub dziecko.
W wierzeniach ludowych Bieda "uczepiała się" człowieka lub domostwa. Nie była złem samym w sobie, lecz stanem egzystencjalnym, który nabrał formy cielesnej.