Podsumowanie Podsumowując, Bieda w wierzeniach słowiańskich nie była jedynie pojęciem ekonomicznym, lecz fizyczną personifikacją złego losu. Jako byt demoniczny lecz nie demon często utożsamiany z Niedolą towarzyszyła człowiekowi, którego Dola była słaba lub uszkodzona. Jej autentyczność potwierdzają liczne źródła etnograficzne i językowe, co wyklucza tezę, jakoby postać ta była jedynie współczesnym wytworem popkultury.
Przypisy Kolberg, O. (1857–1890). Lud. Jego zwyczaje, sposób życia, mowa.... (Opisy Biedy jako chudej, starej kobiety lub małego stworzenia w podaniach ludowych) .
Moszyński, K. (1967). Kultura ludowa Słowian, t. 2: Kultura duchowa. (Szczegółowa analiza personifikacji stanów niedostatku i chorób jako bytów demonicznych)
Gieysztor, A. (2006). Mitologia Słowian. (Wyjaśnienie Doli jako cząstki losu oraz Biedy jako jej negatywnej hipostazy) .
Szyjewski, A. (2003). Religia Słowian. (Analiza indoeuropejskich korzeni pojęcia losu i "udziału" życiowego u Słowian) .
Pełka, L. (1987). Polska demonologia ludowa. (Dokumentacja obrzędów wypędzania Biedy z domostwa i "sprzedawania" jej wraz z inwentarzem) .
Baranowski, B. (1981). W kręgu upiorów i wilkołaków. (Opis mechanizmów psychologicznych i rytualnych pozwalających "oszukać" Biedę) .