Po likwidacji w 1950 r. przez władze komunistyczne Państwowego Instytutu Robót Ręcznych, został nauczycielem elektrotechniki w Technikum Mechaniczno-Elektrycznym w Bielsku-Białej, w którym przepracował 20 lat. W 1969 został powołany w skład Komisji Programów i Podręczników przy Ministerstwie Oświaty i Szkolnictwa Wyższego w zakresie wychowania technicznego.
Po przejściu na emeryturę w 1970 przeniósł się do Wrocławia. Zajmował się generatorami prądu stałego i w 1983 uzyskał patent na bezstykowy generator samowzbudny prądu stałego z wirującymi magneśnicami.
Był mężem Jadwigi z Kossowskich (1902–1964).
Pochowany na cmentarzu Parafii Katedralnej św. Mikołaja w Bielsku-Białej (sektor 19-1-22).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1958) Srebrny Krzyż Zasługi (13 września 1926)M.P. z 1926 r. nr 214, poz. 605 „za zasługi, położone przy organizacji działu polskiego międzynarodowej wystawy dydaktycznej we Florencji” - jako Aleksander Ligarzewski. Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) Croix des Combattants Volontaires (Francja)
Przypisy