Elura (Ellora) – stanowisko archeologiczne w Indiach w stanie Maharasztra znane dzięki unikatowemu zespołowi trzydziestu czterech wykutych w bazaltowej skale świątyń.
Siedemnaście z nich to świątynie hinduskie (600–900 n.e.), dwanaście buddyjskie (400–800 n.e.) a pięć to świątynie dźinijskie (800–1000 n.e.). Cały zespół skalnych świątyń z Elury został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1983. Sąsiedztwo świątyń trzech wielkich religii Indii niektórzy traktują jako znak tolerancji religijnej.
Jako przedsięwzięcie budowlane obiekt „budowano” od góry, stopniowo zdejmując i odrzucając zbędny materiał ze skalnego masywu, w którym następnie wydrążono wnętrze świątyni. 34 groty w skalnej ścianie długości dwóch kilometrów zbudowano w okresie upadającego buddyzmu i odradzającego się hinduizmu, VII-IX za panowania dynastii Ćalikjow i Rasztrakutów. 500 lat prac budowlanych w Elurze (rozwijających się w miarę, jak opuszczano groty w Adżancie) finansowano dzięki położeniu na szlaku handlowym z Udźdźajnu (Madhja Pradeś) na zachodnie wybrzeże Indii. Rzeźby w grotach są przykładem rosnącego wpływu tantryzmu w trzech reprezentowanych tu religiach Indii.