W chwili maksimum blasku na przełomie listopada i grudnia 2013 przewidywano jej jasność w granicach od −3m do −5m, a więc zbliżoną do Wenus. Miała być wtedy blisko Słońca. Dlatego najlepsze warunki do obserwacji przewidywano na później, gdy miała przemieszczać się w gwiazdozbiorze Wężownika i Herkulesa.
Przelot w pobliżu Słońca Obliczenia wskazywały, że temperatura w czasie przejścia przez peryhelium osiągnie 2700 °C, co jest wystarczające do stopienia żelaza. Ponadto kometa miała przekroczyć granicę Roche'a, co według przewidywań mogło spowodować jej rozpad. 28 listopada 2013 roku o godzinie 19.37 kometa ISON znalazła się w peryhelium, które wyniosło 1,1 mln kilometrów. Zbliżając się do Słońca, jej jasność rosła znacząco, choć nie tak, jak wynikało to z wcześniejszych przewidywań, osiągając w maksimum –4,4m. Ostatecznie, po przejściu w tak niewielkiej odległości od Słońca, jądro kometarne niemal całkowicie „wyparowało”, a pozostała jego niewielka część rozpadła się na bardzo drobne fragmenty.
Dyskusja nad przebiegiem zbliżenia 28 listopada 2013 poinformowano, że kometa nie przetrwała przelotu w pobliżu Słońca.