Schizma arseniańska – rozłam w Kościele bizantyńskim trwający od połowy lat sześćdziesiątych XIII wieku do roku 1310, którego przyczyną było usunięcie patriarchy Arseniusza Autorejana przez cesarza Michała VIII Paleologa.
25 grudnia 1261 roku z rozkazu Michała VIII oślepiono 11-letniego współcesarza, Jana IV Laskarysa. Arseniusz ekskomunikował cesarza Michała i zażądał zrzeczenia się przez niego korony, a następnie wygnania go z kraju.
Ponieważ patriarcha nie chciał cofnąć ekskomuniki, cesarz – przy poparciu części biskupów – w 1267 rokutaką datę podaje J. Bonarek (Historia Grecji, s. 659), S. Runciman podaje rok 1266 (Nieszpory sycylijskie, s. 189), Timothy E. Gregory rok 1265 (Historia Bizancjum, s. 299) doprowadził do zesłania Arseniusza do klasztoru świętego Mikołaja na wyspie Proconnes. Arseniusz zmarł tam około 1273 roku. Popierająca Arseniusza część wyższego duchowieństwa, mnichów i wiernych (głównie z Azji Mniejszej) utworzyła niechętne cesarzowi i nowemu patriarsze Józefowi I ugrupowanie, które nazwało się „zelotami”.