W czasie okupacji niemieckiej przeniosła się ponownie do Warszawy i brała udział w konspiracji. Powróciła do Zakopanego w 1945, była korespondentem terenowym Ministerstwa Kultury i Sztuki, a od 1947 pracowała w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem. Uprawiała jednocześnie wiele dziedzin sztuki ludowej; największą sławę przyniosło jej malarstwo na szkle. Przygotowała również wiele prac etnograficznych i konsultowała motywy regionalne filmów poświęconych Podhalu. W 1953 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.. Pochowano ją na Starym Cmentarzu w Zakopanem (kw. P-I-31)śp. Helena Kozłowska Roj. Miała syna Jana Gąsienicę-Roja (ur. 1940), przewodnika i ratownika TOPR. Jego ojcem był Feliks Daszyński (1898-1940), syn Ignacego Daszyńskiego, oficer Wojska Polskiego, zamordowany w Charkowie. Monograficzną opowieść o życiu Heleny Roj Kozłowskiej opublikowała pianistka Yaśmina Strzelecka.
Przypisy por.
Bibliografia Andrzej Matuszyk, Helena Roj-Kozłowska, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXI, 1989 Yaśmina Strzelecka, Najpiękniejszy kwiat Podhala: opowieść o Helenie Rojównie, wyd. 2003 , 2008
Kategoria:Ludzie urodzeni w Kościelisku Kategoria:Ludzie związani z Zakopanem Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy dramaturdzy Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1955